Gisteren neergestreken in Amsterdam voor het langverwachte concert van U2, hun eerste van twee in de Amsterdamse Arena. Als jarenlange fan had mijn bewondering voor U2 een ferme deuk gekregen na hun passage in Brussel, tijdens hun Vertigo tour in 2005. Grote boosdoener was toen ongetwijfeld de akoestiek, al was het duidelijk dat de stem van Bono toen niet 100% was.
Toch had ik grote verwachtingen, mede door de recenties van de eerste concerten uit hun 360° Tour.
En of dat die verwachtingen zijn ingelost! Bij het binnenkomen van het stadio valt je mond al open. Het imense modium, met zijn ‘klauw’ is ongelofelijk mooi. De schermen staan nog niet aan, maar beloven mooie dingen. De ’360°’ mag je echt letterlijk interpreteren:van overal heb je een prachtig zicht op wat zich zal afspelen.
Het dak van de, overgens prachtige Arena, is dicht. Zou dit het geluid ten goede komen?
Alleszins niet bij Snow Patrol. De groep geeft het beste van zichzelf, maar de bas staat veel te luid, het geluid is verrre vak ideaal. Toch is het genieten, de band krijgt op een bepaald moment het stadion volledig op zijn hand.
En dan, om enkele minuten na half tien is het zover: U2 betreedt het podium en start met het loeiharde Breathe . Ik vond dit persoonlijk echt een teleurstelling, het geluid was ronduit erbarmelijk (echo’s van alle kanten) en ik vreesde voor de rest van het concert.
Maar tijdens Breathe en No Line on the Horizon deden de mensen in de PA echt wonderen. Hierna was het pure perfectie wat het geluid betrof. Oef!
Vanaf dan was het puur genieten. Het was meteen duidelijk dat de groep in bloedform was.
De stem van Bono klonk beter dan ooit. We ‘zaten’ vrij ver van het podium maar dankzij de imense ronde videoschermen konden we ten volle genieten.
Toch benijdde ik op sommige momenten de mensen die vlak aan het podium stonden. Maar anderzijds is het urenlange wachten voor de mensen op het middenplein ons gelukkig gespaard gebleven 
Het klassieke gepreek van Bono was er wel, maar werd tot een minimum beperkt.
Veel songs uit hun nieuwe album, maar de setlist was een uitgebalanceerde mix van nieuwe, minder nieuwe songs en echte klassiekers. Enkel New Years Day had er gerust nog achteraan gemogen.
Hier de volledige setlist:
- Breathe
- No Line On The Horizon
- Get On Your Boots
- Magnificent
- Beautiful Day – Blackbird
- Mysterious Ways
- I Still Haven’t Found What I’m Looking For
- Angel of Harlem – Man In The Mirror – Don’t Stop Til You Get Enough (M Jackson tribute)
- In A Little While
- Unknown Caller
- The Unforgettable Fire
- City of Blinding Lights
- Vertigo
- I’ll Go Crazy If I Don’t Go Crazy Tonight
- Sunday Bloody Sunday
- Pride
- MLK
- Walk On – You’ll Never Walk Alone
- Where the Streets Have No Name
- One
- Ultraviolet
- With or Without You
- Moment of Surrender
Allemaal hoogtepunten, alleen jammer van Moment of Surrender .
Een oersaaie slotsong en ook een beetje vals gebracht. Jammer.
Maar dit was ongetwijfeld een prachtig concert, iets om nooit te vergeten!
En bedankt Sabine, David en Arnaud voor de gezellige companie!
Artikel uit het Algemeen Dagblad.
