Archive for the ‘personal’ Category

Slovenië of het land van de verborgen schatten

Tuesday, April 17th, 2012

Slovenië, een land waar ogenschijnlijk niets gebeurt, waar je zelden iets van hoort, maar wat o zo veel te bieden heeft.
Zo is vorige week gebleken tijdens een weekje verblijf in dit mooie land, aan het einde van de Alpen en de voet van de Balkan.

Wie: Philip en Kathleen met hun kinderen Adriaan (6) en Anton (5) en wij met ons vieren Ilse, Steven, Robbe (10) en Sam (8).
Waar: een fijn appartement in Ukanc, een plaatsje aan het meer van Bohinj .

Dag 1   (zaterdag 7 april)
Philip en Kathleen hadden er al een weekje skiën in Italië opzitten, wij kwamen vanuit België.
Rond half drie hadden we afgesproken aan de Vintgar kloof, waar de Radovna rivier zich een weg baant tussen stijle rotswanden van soms 100m hoog. Een houten pad leidt je via enkele bruggen naar de andere kant van de 1,6km lange kloof. Aan het begin heb je een machtig overzicht over de 16m hoge Šum waterval. GC1RD97 ligt vlakbij, dus hebben we hem maar opgepikt ;)
Van een geslaagde start van de reis gesproken!


Dag 2   (zondag 8 april)
Tijd voor een eerste serieuze wandeling. Een stijl pad slingerde naar boven en bracht ons tot boven de 1000 meter, waar we getrakteerd werden op een prachtig zicht over het meer en een mooi laagje verse sneeuw! Leuk, ook voor de kinderen :)
Op het viewpoint werd GC13Z10 gelogd.
GPS track op Everytrail


Dag 3
   (maandag 9 april)
Het was vroeg opstaan, want om 9u startte 130km verder onze begeleide verkenning van de Križna Jama.
Een prachtige, ongerepte grot met 22 onderaartse meren. Met een roeibootje leidde de gids ons van het ene meer naar het andere. Af en toe moest er ook wat geklauterd worden. Per dag mogen slechts 4 mensen deze grot betreden, de reservatie was dus al ruim op  tijd vanuit België gebeurd. Een absoluut hoogtepunt! Philip en Kathleen hadden deze grot al eens bezocht. Onze paden  zouden de volgende dag in Kroatië weer kruisen.
Aan de ingang van de grot ligt GC34DD0 verstopt.

Na deze mooie ervaring van 4 uur reden we naar het nabij gelegen Cerknica meer .
Doorgaans is dit het grootste meer van Slovenië, maar nu was het helemaal verdwenen! Soms blijft het meer enkele jaren droog, of juist andersom. Heel intrigerend.
De earthcache GC20PFY is hier zeker op zijn plaats.

Vlakbij ligt Rakov Škocjan.
De Rak rivier holde hier een 2,5 km lange canyon uit, met natuurlijke bruggen, grotten en holtes. De kloof is even lang als de bovengrondse loop van de Rak.

En dan was het een dikke 3 uur bollen, richting Kroatië, waar we een B&B geboekt hadden vlakbij het nationaal park Plitvice.
Vreemd om nog eens een echte douanepost te passeren, met bijhorende norse douanebeambten. Onderweg vielen de talloze kogelgaten in de muren van de huizen op. Een herinnering uit de oorlog van begin jaren negentig.


Dag 4
   (dinsdag 10 april)
Enkele honderden kilometers het binnenland van Kroatië in, vlak tegen de grens met Bosnië en Herzegovina, ligt Plitvice .
Een nationaal park dat sinds 1979 op de lijst staat van Unesco als werelderfgoed.
Zestien kleine meren gaan over in prachtige watervallen. In de zomer kan je hier over de koppen lopen, maar nu was het hier heel rustig en de zon was volop van de partij. Een absoluut hoogtepunt wat ik eigenlijk met geen woorden kan beschrijven. Gelukkig hebben we enkele foto’s genomen ;)
We hebben er de hele dag rond gewandeld. Rond middernacht waren we  terug aan ons appartementje in Slovenië.
Vangst van de dag: GC1FNKR, GC1XDR5 en GC2CXNM .

 


Dag 5
   (woensdag 11 april)
De zon liet ons die dag een beetje in de steek en maakte plaats voor enkele regenwolken.
Niet getreurd, Philip toverde in een mum van tijd een geweldig alternatief uit zijn mouw.

Predjama Castle is een middeleeuws kasteel en ligt als een arendsnest geplakt tegen een 120m hoge rotswand.
Diep in het kasteel is er een geheime gang die in de  grotten verdwijnt, en enkele kilometers verder in het bos weer naar  boven komt.
GCKBT8 hebben we meegepikt.

De toeristische grotten van Postojna laten we voor wat ze zijn, en we kiezen voor de mooiere Škocjanske jame .
Heel groots en indrukwekkend, maar toch een pak toeristischer dan Križna Jama . Een must see alleszins!

De hoofdstad Ljubljana mocht natuurlijk niet ontbreken.
Helaas gingen de hemelsluizen toen helemaal open en zijn we snel een leuk restaurantje binnen gestapt.
Lekker en de sexy lavabo zal me eeuwig bijblijven ;)


Dag 6
   (donderdag 12 april)

 

 

 

 

s
ssss

Ongetwijfelde DE fysieke prestatie van de week: de beklimming naar Črno jezero, een bergmeer op 1319m hoogte en het warmste van de 7 meren in de vallei.  Voorzichtigheid was hier geboden, dus maakten we de kinderen met klimmateriaal vast aan de volwassenen, en onszelf waar mogelijk aan de staalkabels van de via ferrata .
Het ging traag maar gestaag en na 3 uurtjes klimmen stonden we aan een prachtig bergmeer.
5 dagen tevoren was er hier een geocache gelegd (GC3G314). Dit is tot nu toe met voorsprong onze mooiste FTF !
Na 6 uurtjes stonden we allemaal veilig terug aan onze auto.
GPS track op Everytrail .


Dag 7   (vrijdag 13 april)
De laatste dag van de week hebben we waardig ingevuld met 2 echte pareltjes, met dank aan de 2 geocaches die ons er naar toe brachten.
Deze plekjes staan in geen enkele gids. Als toerist kom je hier normaal gezien nooit.

 

 

 

 

 

 

Twee houten trappen leiden ons langs een klif naar de top van de 18 meter hoge Iglica waterval. Schitterend!
Ergens boven ligt GC25A20 verborgen tussen enkele rotsen.

GC1GGE6
lokt ons naar “The Green Lagoon”, een idyllisch plekje aan weer een andere waterval.

Philip, bedankt om ons Slovenië te tonen. Hier komen we ongetwijfeld terug !

Foto’s op Picasa .

Il Passo dei Contrabbandieri

Monday, February 27th, 2012

Vorige week waren we in Temù, voor een weekje skiplezier in het kleine maar fijne gebied Amdadello Ski .
Natuurlijk ging de GPS mee. Het aantal geocaches zou echter beperkt worden tot maximum 2. Er lag er maar eentje echt op de skiroute en de tweede lag slechts 350 meter van de top van een skilift verwijderd:  Il Passo dei Contrabbandieri .

Deze laatste lag er al sinds augustus 2011, maar was nog maar 2 keer gevonden! Er was dus nog een plaatsje vrij op het podium. De logs van de voorbije vinders lieten al gauw uitschijnen dat dit allesbehalve een oppikkertje was: 350 meter stappen, maar wel 100 meter stijgen. Een moeilijkheidsgraad van 3,5/5, maar dan wel ‘s zomers als de sneeuw gesmolten is.

Op een mailtje naar de legger kwam al snel een antwoord:
Hi Steven, we put the cache during last summer…no snow around…now I think it could be a bit difficult, maybe dangerous too. Last geocacher was able to reach the location: from the end of the skilift there is a very steep pathway…under the snow now. What I can suggest is to go to the end of the skilift and have a look. Maybe the path is well marked by other tourists. But please, do not try to risk your life just for a cache!
Happy skiing and happy geocaching!”

 

Op onze tweede skidag gingen we dan een kijkje nemen. Het had de nacht ervoor flink gesneeuwd.
De foto is genomen bovenaan de skilift. De cache ligt ergens helemaal boven, op de bergkam, geen pad te ontwaren.  Het plan werd al gauw opgeborgen.
Jammer, maar een leven riskeren voor een “tupperware potteke” gaat me iets te ver …

 

Maar 2 dagen later lag de berg er helemaal anders bij.
Enkele tourskiërs hadden zowaar een pad gemaakt naar boven.
Verdorie, het begon weer te kriebelen.
Als ik die avond Frank (die meestal ging wandelen ipv te skiën) kon warm maken, dan stond ik hier de dag erop terug!

 

 

En zo geschiedde: ‘s anderendaags rond kwart voor elf klommen we naar boven. Frank voorop, met de skibotten hakken in de sneeuw (het pad van de tourskiërs bleek toch niet ideaal), elke 50 a 100 meter stoppen  om op adem te komen, ik toch ;) . Maar na een half uur zwoegen stonden we boven!
Het zoeken naar de cache was niets in vergelijking met de voorbereiding. Frank had hem na een minuutje te pakken.
De afdaling verliep een stuk vlotter, maar we waren toch blij dat we heelhuids beneden stonden ;)
Bedankt Frank voor het gezelschap en om het beste pad naar boven uit te stippelen.
Alleen was ik er nooit aan begonnen.

Geocachen in de Cairngorm Mountains (Scottish Highlands)

Monday, May 23rd, 2011

Rudy en ik hadden een paar weken geleden het plan opgevat om een flitsbezoek aan Schotland te brengen. Even over en weer om een dagje te gaan cachen in de Schotse Highlands. ‘ZOT’ zul je zeggen, en dat is het ook. Maar de prijzen van Ryanair waren op deze data zo voordelig dat we dit niet konden laten liggen. Voor een luttele 24 euro hadden we voor twee personen een vlucht heen en terug versierd, taxen en toeslagen inclusief!
En via Ryanair konden we bij Hertz voor een mooie prijs nog een autootje reserveren. Klein maar fijn, wel met het stuur aan de verkeerde kant. Gelukkig was dit voor Rudy piece of cake ;)

Dus woensdagavond vertrokken we vanuit Charleroi en vlogen op Edinburgh. Met de huurauto trokken we dan richting Kirriemuir, waar de plaatselijke Schotse ‘schone’ speciaal voor ons was op gebleven.
Donderdagmorgen, na een stevig Schots ontbijt, tuften we dan naar de startplaats van onze dagtocht in Glendoll Lodge, in de Cairngorm Mountains.
De zon was van de partij, het genieten kon beginnen!

Op de dagplanning: een tocht van ongeveer 15km doorheen de Corrie Fee, met als hoogtepunt het beklimmen van 2 ‘munro’s‘ de Mayar en de Driesh. Op walkhighlands.co.uk staat deze tocht heel mooi beschreven. (De GPS track hebben we van deze site gehaald)
De bedoeling was natuurlijk om onderweg zoveel mogelijk caches mee te pikken. Hiervoor dienden we soms van de route af te wijken. Resultaat was een 9km extra stappen. Op het einde van de dag stonden er 9u45, 23,6 km en 942 positieve hoogtemeters op de teller.

Het was voor mezelf het eerste bezoek aan dit land. Zodra we het bos uit waren kwam het Schotland tevoorschijn zoals ik het kende van de typische plaatsjes van de Highlands. De zon deed haar best, maar er stond ook een stevige wind. De vrees voor de beruchte midges was bijgevolg ongegrond ;)

De tocht verliep voorspoedig. Het was soms zeer stevig klimmen en wanneer de zon zich af en toe achter de wolken ging verstoppen was het wel wat fris.  Maar we waren goed voorbereid en konden intens genieten van het landschap.

 

Onderweg konden we de volgende caches op ons palmares schrijven:

  • The Lone Ranger…. GC1T94Q
  • Dounault Walk – Rocky Road GC1WC05
  • Whitewater Bridge GCXBG5
  • The Doll Walk – Whitewater on the Rocks GC1EGNX
  • Dounault Walk – Fee Brig GC1WC10
  • Corrie Fee GCXB05
  • Knapps of Fee (aan de mooie Corrie Fee) GC131ZB
  • My Delight (top van de Mayar) GC131ZM
  • Kilbo Path – Which Way? GC131ZV
  • ‘H’s first Munro (top van de Driesh) GCQ1N5
  • Kilbo Path – Jocks View GCQ1N2
  • Kilbo Path – Old Deer Fence GC131ZY
  • The Doll Walk – Mr TCs Christmas Tree GC1EGNR
  • The Doll Walk – Zig Zag GC1EGNH
  • The Doll Walk – Whitewater Smoothie GC1EGP0
  • Forth Time Lucky! GC1WC16
  • South Esk Walk – Craggy Mound GC1BZH0
  • South Esk Walk – Stony Island GC1BZH3
  • Scotlands First…..HAMSTERCACHE GC1X3E3
  • Bobbles and Bands GCY0FZ

Omstreeks 18u45 konden we cache 20 loggen, en toen was de pijp uit ;)

Na een deugdoende nachtrust hebben we nog een bezoekje gebracht aan Tine, die voor een extra master een jaartje in Edinburgh verblijft.
Zij zorgde, als volleerde stadsgids, voor een waardige afsluiter van deze toffe tweedaagse.
In Edinburgh hebben we “en passant” nog twee caches meegepikt, zodat ik met Let’s Get Radical, op de Salisbury Crags, mijn nummer 300 kon loggen.

Wat hebben we geleerd?
1) Schotland is een prachtig land
2) soms moet je niet te veel nadenken en gewoon vertrekken!
3) Rudy probeert niet de hele dag met uw voeten te spelen, maar toch wel 70% van de tijd ;)
4) oortjes zijn ‘s nachts echt wel een must. Ik pleit schuldig …
5) dit gaan we nog doen!

Foto’s op Picasa
GPS tracklog

Dynamische kaart met gevonden caches

Nepfactuur van Global Netsource

Monday, May 9th, 2011

Verleden vrijdag viel er een factuur in de bus die me toch even deed schrikken. Ik had zogenaamd een domeinpakket voor 1 jaar besteld, niet voor mijn huidige domeinnaam eerdekens.com, maar wel voor de varianten eindigend op .biz, .info en .name .

Blijkbaar ben ik niet de enige die deze, overigens professioneel ogende factuur heeft toegstuurd gekregen.
Het getuigt vooral van veel lef en brutaliteit. De vuilbak in ermee!

Fietsen van Bierbeek naar Parijs

Wednesday, August 25th, 2010

Dinsdagmorgen vertrokken we, gepakt en gezakt met de fiets richting zuiden, uitgewuifd door Robbe, Sam, oma en opa.  In navolging van onze buren Kris en Carl hadden we het plan opgevat om van thuis naar Parijs te fietsen.

De chambre d’hôtes en hotels waren vastgelegd, de fietsen hadden een nazicht gekregen en zelf hadden we al wat geoefend in Zwitserland. Tot hier onze voorbereiding, want de adressen voor de overnachting hadden we schaamteloos gecopiëerd van onze buren. Kris en Carl, nog eens bedankt hiervoor ;)

Vertrek

De route naar Parijs staat beschreven in het boekje “Fietsen naar Parijs” van Paul Benjaminse.

Deze start vanuit Eindhoven (wij pikten in in Bierbeek) en voert je dixit de auteur “over rustige fietswegen door afwisselende landschappen en met zo min mogelijk auto’s helemaal tot in het hart van Parijs”.

Dag 1, dinsdag 17 augustus
Bierbeek – Anseremme (98,4 km)

op tijd eten

De regen was zondag en maandag met bakken uit de lucht gevallen, maar bij ons vertrek, rond half tien, was het wonderwel droog.
Deze rit hadden we een jaartje eerder al eens afgelegd, maar toen is bij mij na 70km het licht uitgegaan. Te weinig gegeten wellicht.
2de poging dus, deze keer voorzien van Isostar en Energy bars ;)
In Hoegaarden voerde de Ravel 2 route ons via Namen naar Dinant en tenslotte naar Anseremme, onze eerste overnachtingsplaats.
Een leuke tocht, welliswaar met regen tussen 11 en 3, maar hier hadden we 2 dagen terug graag voor getekend ;)

Na een deugddoende Rochefort in Dinant reden we verder naar Anseremme, onze eerste overnachtingsplaats.  Hierover kunnen we kort zijn: Hotel Aquatel is niet veel beter dan een wegmotel: sfeerloos, onpersoonlijk, afgeleefd en veel te duur.
Eigenlijk wisten we dit op voorhand maar we hebben niet de moeite genomen om iets anders te zoeken.
Onderweg in Dinant zijn we een Ibis hotel voorbij gereden, wellicht een betere keuze.
Enfin, we hebben er uiteindelijk goed geslapen en het ontbijt was ok, maar hier komen we niet meer terug.

Dag 2, woensdag 18 augustus
Anseremme – Any-Martin-Rieux (85,5 km)

De zon is daar!

De Ravel route voerde ons nog een 20km verder over een lang vlak stuk tot in Mariembourg.
Vanaf hier was het gedaan met de pret en moesten we af en toe een klein colletje overwinnen, maar de zon kwam er ‘s middags door en zou ons de rest van de vakantie vergezellen!  Rond 3 uur staken we de grens met Frankrijk over, een klein brugje over een beek in Forge-Philippe.

20km over de grens hielden we halt bij onze eerste chambres d’hôte: Belany in Any-Martin-Rieux.

Marlies en Aernoud

Dit was onze eerste ervaring met een chambres d’hôte en het was meteen een zeer positieve.
Marlies en Aernoud zijn een Nederlands koppel die een jaar of zeven Nederland hebben verlaten en dit prachtige landhuis in Any-Martin-Rieux hebben gekocht.

We voelden ons er meteen thuis, mede door de ontspannen en spontane gastvrouw.
Die week vond er op het domein een beeldhouwcursus plaats van Divini Amoris .  Heel leuk om er eens rond te lopen.

korte maar warme show

‘s Avonds schoven we mee aan tafel met Aernoud en Marlies en werden we vergast op verse tomatensoep (puur tomaat), gevolgd d0or een heerlijke indonesische schotel (lekker!) kaas en zelfgemaakte taart. Wat een verschil met gisteren!
Voor het slapengaan werden we uitgenodigd door Jos, de docent van de beeldhouwcursus, voor een ‘korte maar warme show’.

Jos liet ons genieten van enkele acrobatische hoogstandjes met fakkels en vuurspuwen. Tof en supergezellig!

Dag 3, donderdag 19 augustus
Any-Martin-Rieux – Cessieres (91,8 km)

Na een lekker en uitgebreid ontbijt kropen we weer onze fiets op. Marlies gaf ons nog enkele stukken brood mee voor onderweg, want veel winkels zouden we niet vinden op onze route. Onderweg was het genieten van het mooie glooiende landschap, het mooie weer en elkaars gezelschap ;)

‘s Avonds zouden we overnachten in La Forestiere, maar eerst klommen we nog de steile weg naar Laon op. Een prachtig stadje bovenop een heuvel en met een beroemde kathedraal, de klim meer dan waard!

De tweede chambre d’hôte, La Forestiere bij Jacqueline en Jean, was dik ok. Alles was tot in de puntjes verzorgd. Iets minder authentiek dan Belany misschien, maar ook hier komen we graag terug. Hadden we geweten dat er een zwembad was, we hadden onze zwembroek meegenomen. Dan maar zonder ;)

Dag 4, vrijdag 20 augustus
Cessieres – Orrouy (80,9 km)

Het ontbijt was ook hier de moeite.  Deze kreeg kregen we cake en enkele gekookte eitje mee.
Het zou zonder twijfel onze zwaarste fietsdag worden.  Er stonden enkele ferme hellingen op het programma, de wind ging flink tekeer (in de verkeerde richting) en het kwik steeg in de loop van de dag tot 28 graden. Smeren maar!
De natuur was echter prachtig en we genoten met volle teugen.

sprookjeskasteel

Onderweg kwamen we het mooiste kasteel tegen wat we ooit hebben gezien: het kasteel van Pierrefonds.

Stopplaats voor vandaag:  La Ferme de la Chaînée, een iets grootschaligere en oudere chambre d’hôte met de  prominente maar vriendelijke gastvrouw Germaine.
‘s Avonds aten we samen met Germaine en haar man. Heel lekker (Rossebief) en heel veel (4 gangen voor 18 euro!) ;)

Dag 5, zaterdag 21 augustus
Orrouy – Paris (109,4 km)

schaduw!

Het beloofde een lange rit en snikheet te worden, dus vertrokken we  om half negen, wat vroeger dan gewoonlijk, richting Parijs.
Ik sukkelde ondertussen van ferme zadelpijn, maar één dag kon er nog wel bij.
De zonnebrand werd veelvuldig aangesproken en de schaduwrijke laatste 20 kilometer voor de stadsgrens van Parijs, langs het  Canal de L’Ourcq, waren een welgekomen afwisseling. Leuk om op die manier Parijs binnen te rijden.
Fietsen in Parijs ging verrassend vlot. De grote lanen hebben een gereserveerde strook voor bussen en fietsers. Het is er wel opletten voor taxi’s die denken dat ze met een bus rijden …

speciaal voor Sam

Na 95 km stonden we aan de Notre Dame, het eindpunt van de Benjamin route. Maar we hadden Sam een foto beloofd van ons, met onze fietsen onder de Eifeltoren. Die foto was nog 15 extra kilometers waard ;)

We overnachtten in Hotel Bel Oranger Republique, eenvoudig en correct.  Aanrader om ‘s avonds te gaan eten: de restaurants van Fuxia,  een kleine keten van italiaanse restaurants. Wij vonden het er lekker, gezellig, trendy en alles was zeer vers … En de wijn was ook lekker ;)

De volgende dag hebben we om half drie de trein genomen van Paris-Nord naar Maubeuge, vervolgens nog 25km gefietst, de Belgische grens over naar Mons, en daar weer de trein naar Leuven.  De Thalys was geen optie want daar mag je niet met de fiets op, tenzij je de wielen eraf haalt, de pedalen demonteert en het stuur scheef zet ;)
Jammer dat het allemaal zo snel voorbij was, maar we waren blij dat we Robbe en Sam weer bij ons hadden.

Deze fietstocht is echt een meevaller gebleken. Het was onze eerste echte fietsvakantie, maar wellicht niet de laatste!

Fotoalbum op Picasa

Fietsen met de kinderen naar de zee

Thursday, April 15th, 2010

Ilse had alle enkele weken van tevoren alles uitgestippeld, overnachtingen geboekt en de nodige voorbereidingen getroffen.
En woensdagmorgen (7 april) was het dan zo ver. Doel: samen met de kinderen in 4 dagen fietsen van thuis (Korbeek-Lo) naar de zee (Heist).
Waren van de partij:
volwassenen: Ilse, Veerle (zus van Ilse) en ikzelf
kinderen: Arno (11j) en Louise (8j), de 2 kinderen van Veerle en Koen, en onze mannen Robbe (8j) en Sam (6j).

Sam en Louise gingen afwisselend op een gewone en een aanhangfiets fietsen, Robbe en Arno wilden op eigen kracht het einddoel bereiken.

Dag 1 (41,4 km)
Gepakt en gezakt vertrokken we omstreeks 10u30 richting Katelijne-Waver, via Leuven langs de Vaart richting Mechelen, waarna we een stukje de Dijle volgden. Iets na half drie waren we al in Sint-Katelijne-Waver, onze bestemming voor de eerste dag.
Hier sliepen we, per familie, in een trekkershut in domein Roosendael.

Dag 2 (70 km)
De tweede dag begon koud en mistig, maar de Rupel en de Schelde lagen er met dit weer prachtig bij.
Tegen de middag was alles opengetrokken en konden we genieten van de zon. Insmeren geblazen!
De route voerde ons vanuit Sint-Katelijne-Waver via Rumst, Boom en Schelle naar de Schelde.
De rest van de dag volgden we grotendeels de Schelde, die we een paar keer overstaken met een veerpond. Leuk voor de kinderen en een welgekomen rust voor iedereen ;)
In Dendermonde hielden we halt voor een frisse duik in het stedelijk zwembad .  In mijn enthousiasme om zo snel mogelijk in het water te duiken vergat ik mijn GPS toestel mee te nemen. Die lag dus enkele uurtjes open en bloot op mijn stuur. Gelukkig zonder erg.
s’ Avonds hielden we, na een lekkere maaltijd in Het Pompierke, halt in Berlare, bij een familie die hun woning openstelde voor fietsers, via de formule Gezinnen op de fiets van de Gezinsbond, en ook de grotere Nederlandse organisatie Vrienden op de fiets .
Valerie, de vrouw des huizes, had, om ons slaapplaats te kunnen bieden, haar dochter bij oma afgezet. Wij sliepen binnen. Veerle, Louise en Robbe sliepen in een rustieke caravan in de tuin, sfeervol verlicht met kerstlichtjes.
Voor ons was deze formule nieuw maar zeker voor herhaling vatbaar!

Dag 3 (45,6 km)
Valerie had gezorgd voor een lekker en uitgebreid ontbijt. Om 8 uur liet ze ons rustig verder eten, want voor haar was het een werkdag. Om 9 uur, na de afwas, sloten we alles netjes af, lieten de poes buiten, en klommen we terug op onze fiets.
We reden langs Wetteren, Melle en dwars door de stad Gent. Vlak voorbij Gent hielden we enkele uurtjes halt in het domein De Blaarmeersen.
Plaats van bestemming voor deze dag: Bed & Breakfast Onny in Lovendegem .
Ruddy en Onny zijn een heel symathiek koppel die meteen na onze aankomst volop in de weer waren. De kinderen hielden er hun hartje op, op de go-karts in de tuin. Onny had voor ons een overheerlijke spaghetti klaargemaakt, bereid met vers hertengehakt.
Echt een aanrader, ook voor gezinnen met kinderen.  ‘s Avonds hadden we met Onny en Ruddy nog een gezellige babbel, waarna we moe maar voldaan onder de wol kropen.

Dag 4 (57,9 km)
Op het zelfde moment dat Ruddy vertrok voor zijn dagelijkse rit met zijn vriendenwielerclub, begonnen wij ook aan onze laatste tocht.
Koen wachtte ons ‘s middags op voor de picnic, aan de Damse Poort in Brugge, met zicht op de Leie en de oude windmolens.
Louise en Sam konden niet meer wachten om de zee te zien, en zijn hier in de auto gestapt. Knap gereden alletwee!
Met zijn vijven hebben we dan het laatste stukje gefietst, met een wel zeer stevige tegenwind.
Blij dat we waren als we in Heist de grote plas zagen!


Fotoalbum op Picasa

Paasklokken of paashaas?

Friday, April 2nd, 2010

Om dit te weten te komen heeft Robbe (8j) het prachmatisch aangepakt. Hij zal zaterdagavond dit briefje achterlaten.

Optreden 8-graden koor

Sunday, March 28th, 2010

‘t Is ondertussen weer al een maand geleden: het optreden van ons 8-graden koor in Lubbeek.
Onder begeleiding van de Blokfluitklas en Joviool zongen we een repertoire van oud Spaanse en Zuid-Amerikaanse liederen.
Hier de foto’s van deze mooie avond.

Geocaching aan het kasteel van Horst

Sunday, March 28th, 2010

Foto’s

Eco-DECT

Saturday, February 6th, 2010

Sommigen onder jullie hebben al wel gemerkt dat ik vrij terughoudend ben tegenover al het draadloze geweld van tegenwoordig.
Waar ik me vooral ongerust over maakte was de DECT technologie, welke gebruikt wordt in draadloze telefoons voor het vaste net.
Vervelende eigenschap van DECT is dat het basisstation continu aan vol vermogen (250 mW piek) zit te zenden, of er nu gebeld wordt of niet.  24u per dag zendt dit basisstation gepulste signalen uit aan 100Hz.  Sommige bronnen op het internet beweren dat dit overeenkomt met de straling van een GSM mast van op een aftsand van 20 meter.  Of het allemaal zo’n vaart loopt weet ik niet, de ene bron is al wat genuanceerder dan de andere.  De ene studie na de andere volgt elkaar op en de conclusies zijn vaak nogal uiteenlopend.

Na een reeks artikelen in Humo (oktober 2oo7) hebben wij onze DECT vervangen door een klassiek toestel met draad, lekker retro :)
Ik wou liever de ultieme studie niet afwachten en het zekere voor het onzekere nemen.

Onlangs kocht ik op het internet een toestel om electromagnetische straling te meten. Reden was dat onze oudste zoon van 8 (toen 7) zelden langer sliep dan half zes ‘s morgens. Wat bleek: heel het huis was stralingsvrij, behalve in de kamer van Robbe, meer bepaald aan de gemeenschappelijke muur met de buren, waar het bed tegen stond.

Dit toestel geeft geen absolute stralingswaarde weer, maar geeft een auditief signaal. Hoe luider, hoe meer straling:

Oorzaak was het DECT toestel van de buren dat aan de andere kant van de muur stond, welliswaar een verdieping lager.
De buren vragen om het DECT toestel weg te doen was natuurlijk geen optie, dus ging ik op zoek op het internet.
Na veel lezen uiteindelijk een shielding paint besteld. Het resultaat is verbluffend: de straling is nagenoeg volledig weg, Robbe heeft nu een coole zwarte muur en slaapt een uurtje  langer ;)

Enkele weken geleden, tijdens het geocachen, sprak The Search Jaunt me over een nieuwe technologie: Eco-DECT, ontwikkeld door Siemens. Ik weer aan het lezen geblazen ;) en ik heb me, je gelooft het nooit, terug een DECT toestel aangeschaft, meer bepaald een Eco-DECT Plus toestel, de Siemens Gigaset S790 .

ECO-Dect = 80% minder straling en nagenoeg geen straling wanneer het toestel in het basisstation staat
ECO-Dect + = 80% minder straling tijdens het bellen en 100% minder straling wanneer de er niet gebeld word, ook zonder het toestel in het basisstation te plaatsen.

Voor mijn eigen gemoedsrust heb ik de buren ook zo’n toestel bezorgd. Baadt het niet, dan schaadt het niet :)